سو ما پا

مال خودم174

somapa — Fri, 16 May 2008 19:37:24 GMT

جمعه ها لعنتیند. خیلی. من هم در ازا دمار از روزگار تلفن دراوردم. تا خرخره نشستم پای نت. حال خودمو میگیرم یا دیگرون. نمیدونم. نتیجه اش یکی البته. وقت منه که پوچ میشه.

همه رفتند. من اتاق میجوم. دیوار میجوم. الیاف میجوم. یونگ میجوم. پی سی میجوم. تهوع میجوم. و هیچ نمیشود. هیچ میشود در حقیقت.

راستی چرا من اینهمه تنهایم؟؟

چرا از صبح یکبار هم زنگی در نیامد؟ کسی دلتنگ نشد؟ کسی کاری نداشت ؟ حال و احوالی نپرسید؟ چیزی نگفت؟ نپرسید؟ نخواست؟

چرا س مدت هاست منزل دوست دختر جانش میزید؟

چرا م ده شب تازه به عیاشی رفت؟

چرا ف حال مرا نمیپرسد حتی و من ساعات مدیدی در ارزوی صدایی در خودم میگندم؟

راستی چرا من اینهمه تنهایم؟؟

مال خودم 174

somapa — Thu, 15 May 2008 19:02:18 GMT

دوباره خوانی که میکنم انگار که مشکلی هم نبود. خوب و خوش بازگشتم. خاطرات تو را و خودم را گذاشتم در کشو میز تحریر و زندگی روزانه جریان گرفت. تو هم گاه بودی و گاه نه و بود و نبودت هم چندان تاثیرگذار نبود.

تا...

تا آن شب و دل نگرانی بی دلیل من وبی پروایی در گفتن همه ی چیزهایی که گفتنی نبود . به بدترین وجه ممکن.

فکر که میکنم روان و روح من از آن شکاف بدفهمی نشت کرد .هنوز هم نتوانسته ام حتی به نیمه ای از نیمه ی خود بازگردم . پرسونایی هم که همه هم با شدت و حدت از من میدیدند بسیار بسیار بسیار آسیب پدیر شد. راهی هم نمیبینم جز صبر.

راهی که وقتی نخواهی راه بهتری بیابی بهترین و ایضا بدترین راه است. شیره ات را میکشد تا قطره ای زهراب را حل کند در عنصر غم انگیزی زمان.

یکسال پست رفت عاطفی...

مایوسم میکند.

مال خودم173

somapa — Wed, 14 May 2008 18:55:18 GMT

چه روز خوبی . چه خوبه روزی. روز چه خوبی....

هرچی.همه چی.کافه شاپ (کافه نه ها ! کافه شاپ ) خووب . دخترک خاله جان زیبای خوش تیپ که رفیق روزت بشود میز خالی هم نگهتان میدارد آقای کافی شاپی. آدمان و انبوه کیک شکلاتی و بستنی و خامه ی فراوان همه در یک بشقاب برای خود خود خودت!

از روز روزش و باران و ابر و پنجره ی دراز اتاق و ناظری عزیز نمینوسم که اشکم زبانه میکشد از فرط خوشی.خوشی.خوشی.خوشی.خوشی.

ته شب هم بخزی زیر پتو و یونگ بخوانی تا ته دنیا.

از خوشی نمیرم مبادا !

کاش وقت درین ساعت خوشبخت بخوابد...

حسن صلح جو

مال خودم 172

somapa — Tue, 13 May 2008 16:48:18 GMT

صد بار میرم تا ونک ُ برمیگردم. بعضی روزا اینجورین. گرمند و هی یه چیزی توشون تکرار میشه. گاهی یه جمله.گاهی یه صدا. گاهی یه مسیر.

شروع گرما و سردرد همزمان. به موازات هم پیش میرن.

پ.ن.۰.کافه ها گم نمیشن. گیج بازی منه که ۳ تا کافه دیوار به دیوار همو پیدا نمیکنیم.

پ.ن.۱. تازشم ُکی گفته روزا رو باید نوشت تا گم نشن؟ بعضی روزا باید گم شن.با صاحاباشون.

پ.ن.۲.امروز سه شنبه است. کاش یه سه شنبه قزوین باشیم با مت و پت و رادیو.

پ.ن.۳.کاش ُ کاشتیم خرزهره هم درنیومد.

پ.ن.۴.لعنی . لعنتی.لعنتی.لعنتی.لعنتی.لعنتی.لعنتی.من به همه ی عوضیایی که عاشقن حسادت میکنم...تا خرخره...

29

somapa — Sun, 11 May 2008 18:45:11 GMT

قطار می گذرد از کنار خانه ی ما

و گیسوانش را به پشت می ریزد

همیشه بوی سفر می آید

درون واگن باری همیشه چیزی هست

درون واگن باری ، هزار گونی غربت

هزار کیسه تنهایی

و جعبه هایی از خاطرات گرد گرفته

جدار واگن چوبی

اگر شکوفه دهد از شمال می آید

اگر شراره دهد از جنوب می آید

اگر سپیده دهد...

اگر ستاره...

مرا محاصره کن ای مه شکفته ی جنگل

مرا محاصره کن ای نسیم تمشک

مرا محاصره کن ای چراغ آبی دریا

مرا محاصره کن مثل یک جزیره ی غمگین

عمران صلاحی

مال خودم 171

somapa — Sat, 10 May 2008 17:19:18 GMT

برمه طوفان اومده.مردم زخمی و گرسنه و آسیب دیده اند. سازمان ملل تلاش میکنه. مردم گرسنه اند .صلیب سرخ تلاش میکنه. مردم گرسنه اند. سازمان خواروبار جهانی تلاش میکنه. مردم گرسنه اند. کشورای همسایه و بانک های جهان تلاش میکنند چون مردم گرسنه اند. اما هیچکس زورش به دولت نمیرسه. دولت کماکان مرزا رو بسته نگه داشته.

مردم گرسنه اند.

دولت هم گرسنه است. گرسنه ی قدرت.

زل زدم به صفحه ی تلوزیون. 1984 اورول پس ذهنم دور میزنه.

از دالونای بازار که میزنم بیرون بارونه. همه خیسن. من نه.

صدای زنگ تو.هزارتا چیز تعریف میکنم. میخندونمت. میخندم .بعد ،تو میری که گرفتار باشی. منم میرم همونجا که بودم. عمق چاله ی شیدایی.

از مترو که میزنم بیرون بارونه. من از همه خیس ترم.

پیک کارامو میبنده پشت موتور. میگه : محله تون قشنگه. تو برفم قشنگ بود.

چی بگم؟ میگم : مواظب کارام باشید.

میدونی چیه؟ بارون آدمو خیس نمیکنه. اونی که رطوبتش خشک نمیشه روبالشتی شوره.

روزها مي گذرند و

تو نمي گذري

شیدا محمدی

مال خودم170

somapa — Fri, 09 May 2008 17:49:18 GMT

تنهایی ها عمیقند.

خیلی هم عمیقند. هرچی هم هرچی دستت میاد ببلعی بی فایدست. کماکان اونا عمیقند.

پ.ن.جمعه ها حتی از ۵شنبه ها هم وحشتناک ترند.

نه صدايي ،نه روشنا
خانه خاموش است .
وقتي سيم و شماره گير
اژدهاي سياهي است.
گوشي تلفن خفته
گردونه هاي زنگ فراموش
زنگي كه معني دميدن روز است
و امواج عشق را در مدار حيات
تا انتهاي زمان
پيش مي برد .

خانه خاموش است
اژدهاي سياه
روي روز خوابيده است.

نازنین نظام شهیدی

مال خودم169

somapa — Wed, 07 May 2008 15:53:18 GMT

دیشب سه شنبه بود. بعد از نیمه شب بساط فال حافظ داشت رادیو.

فکر کردم : بیدار بمونم؟

دیدم هیچ نیتی ندارم که صد بار فال نگرفته باشم براش.

خوابیدم.

"پیشگویی"
آمدنت را ،
نه در روشناي آينه ، نشاني است ،
نه در خطوطِ مبهمِ پسمانده ي قهوه در فنجان.
و هيچ نماز و نذر و دعايي ،
آمدنت را مُستجاب نمي كُنند و
هيچ رَمل و اُسطرلابي را نيز ياراي پيشگويي ات نيست .

...
فقط من مي توانم بگويم ،
فقط من ،
فقط من مي دانم
كه ديگر هرگز نخواهي آمد...

مال خودم 168

somapa — Tue, 06 May 2008 17:48:41 GMT

شده ام عین این انسان های تهوع آور.کسل و بی حوصله. دچار گردن درد مزمن.قلب درد مزمن. عاطفه درد مزمن . زخم بستر. دچار از خود و پنجره و کاج پشتش و آنیموس و غورباقه بیگانگی.

شکلات میخواهم.فراوان.

آدامس دارچینی ایضا.

هی فال ورق میگیرم با انگشتان لرزان. انگار که به راستی سرانجامم میان اینهمه سرباز خاج و پیک و خشت باشد.(ارجحیت با خشت است و ۷ دل لطفا)

کافه نشستن را هیچ خوش ندارم.اما مینشینم. زیاد.گاهی هرروز. گاهی یکی به میان.بد تفریحیست. انباشتن از مقدار متنابهی اشیا نامفید.و بلع دود این و ان میز.چاره ای نیست این بیکاری طولانی را جز عیاشی. عیاشی نیست جز خوردن.چیزی برای خوردن پیدا نمیشود جز ساندیچ چرندیجات و پنیر بز!

به اتفاق احتیاج مبرم دارم.

معجزه ای . نه که سرد شدن آتشی.نه.مبرم تر نیازم به شعله ور شدن آتشیست....

بيا
بيا سرهايمان را پائين بيندازيم
و قدمهايمان را تندتر كنيم
دنيا را چه ديده اى
شايد كسى از بيكارى دنبالمان افتاد
حالا زياد دور نمىشويم، نترس
ماشين كه چشمك بزند
و سوارمان كند همه جا هست
بيا
بيا فرار كنيم و
چند ساعت ديرتر از ماه به خانه برگرديم...

مال خودم167

somapa — Mon, 05 May 2008 12:44:18 GMT

خواب دیدم. خواب دیدم با لارا میرم. کنار یک جاده. لارا سیگار میکشه.پسرش همرامون نیست. کنار یه جاده می ایسته. راهی نشونم میده و چیزی میگه که به شیراز ربط داره.

یادم نیست چی...

دوباره سوار میشیم. و اون مدام سیگار میکشه.

خواب دبدم .خواب دبدم پیروز اومده ایران. و من می خواهم باهاش برم.

خواب دبدم کنارم خوابیده و من میترسم.نگرانم. اما هیچکس نمیبینتش انگار.

خواب دبدم ...

یادم نیست. خیلی خوابا دیدم.

از سه - چهار صبح بیدارم. به خوابام فکر میکنم. مدتی که زود فراموششون میکنم. مدتی که نمیفهممشون.

لارا سیگار نمیکشه. رانندگی نمیکنه. بی پسر کوچولوش جایی نمیره. من با پیروز نمیرم فرنگ. اون تو خونمون کنار من نمیخوابه.

مدتی که زیاد خواب میبینم.

دوباره شروع کردم یونگ خوندن . با آرامش. لغت به لغت.

باید بفهمم این همه رویا چی میخوان به من بگن...