از جمیع حرف های امروز واژه ای بد به مغزم میکوبد : بلاهت !
واژه ای که ناگهان وضوح تصویر مرا در آیینه ی منطق منعکس میکند : بلاهت.
تکان شدیدی میخورم.
ناراحت نه. که زمین میخورم انگار. از شدت وضوح شوکه میشوم. انگار که لحظه ای از بیرون به خود نگاه کرده باشم.
بلاهت.
ساکت به گالری میروم. ساکت مینشینم. ساکت چای میخورم. ساکت میخندم. ساکت حرف میزنم. وساکت ساعت ها میروم. از پیاده راه های پر درخت. از گالری شلوغ. از کتابفروشی خالی. ازخیابان تا خانه.
کسی از دیدن تصویر خودش اینهمه مبهوت میشود؟؟؟
