ایا به راستی نباید؟؟؟

این روزها ی پس از بازگشت ، به جز گمشدن گاه به گاه خیالات دور ملال های دیگری نیزدامن عصرهای هرروزم را میچسبد.  از اروتیسم جاری در ماه های جفت گیری عناصر طبیعت  تا غم فقدان ، تا  دندان بر دندان ساییدن به گاه دیدن نام کسی بر صفحه . تا خشک شدن گوش بر گوشی که مگر زنگ مخصوص به صدا در آید که نمی اید. تنها بیگانگانند که تماسشان حاصل میشو د .

  باید و باید و باید ادامه داد.  تا خدا میداند چه وقت.

باز خوانی که میکنم بهار سالی که گذشت هم  در کشمکش بودم . فکرتر که میکنم بهار پیشترش هم وباز و باز و باز و فصل ها و هفته ها و روزها. سالیان را از دست داده یا بدست آورده ام در طمع نمیدانم چه چیز.

دلخور نیستم.نه.

 دانسته ام که همین رقیق شدن عاطفه در عنصر غم انگیز  زمانست که عمیق و محکم کرده اش . همین لذت سالی هفته ای. سالی روزی.

و روزی که پس از سالها لذت ِ لذت را کنار همپیاله ی احساس سالها بچشی دیگر زیر بار  هیچ تازه به زندگی ات رسیده ای نمیروی و تا عمق وجودت ایمان میاوری  که :  نباید .

آری ، نباید .

زیر بار دروغ هم. زیر بار تفکر روشن. زیر بار عشق ۱۴ روزه و معشوق پنجاه ساله. زیر بار داغی دستان کسی نه از سر عشق. زیر بار تماسهای مکرر و نامکرر. زیر بار کافه که مکانی میشود برای حرفایی که فقط گفته میشود .فقط . 

و یاد میگیری از یونگ بی انکار مبحث فرافکنی را.